Last Day…Hakutan Time!

Tomorrow is my last day… that is November 13, 2009…. Friday the thirteenth…

I admit it… dito ko lang sasabihin sa blog ko… mahirap pa lang maging isang College Instructor… Maraming sumisilip kung ano ang bawat kilos mo sa loob at labas ng paaralan. Kalimitang sumisilip at naninilip ng ginagawa mo ay ang kapwa titser mo rin… (nag-hung tuloy facebook ko….Wait close ko lang)…. balik tayo at totoo kapwa titser mo rin… Minsan magkakasagutan kayo pero at the end of the day professionalism pa rin ang umiiral….

Kalimitang makakatunggali ang mga matatandang co-titser… pero hindi ko na lang pinapansin…I don’t care what negative they say to me as long as alam kong tama ang aking ginagawa …gagawin ko pa rin sya. Masaya ako at naging part din ako ng institusyong iyon…marami akong na-experience na hindi ko na-experience before…. Mabilis lang pala ang 5 buwan (1 semestre)… oo isang sem lang ako pero I prove something sa ibang taong nakapaligid sa akin na ang akala nilang mahina ngayon matatag pala sa hamon ng buhay.

Marami-rami rin akong na-experience..tulad ng ma-inggit sa akin ang kapwa ko titser, estudyanteng nagkacrush sa akin kahit hindi ako mukhang gwapo… Mga estudyanteng mukhang pasaway pero masipag pala mag-aral… mga hindi pumapasok na estudyante at kung anu-ano pa….

“Thundervoltz” – ang tawag ko sa mga matatandang titser

 

I’m going home!

Today, kakafile ko lang ng resignation letter sa aking pinagtratrabahuan ngayon..hirap pa lang maging isang professor… pero enjoy…hindi ako aalis dahil sa aking mga estudyante… aalis ako dahil sa aking kalusugan, dahil sa aking mga BWISET na katrabaho… dahil at para sa professional growth ko…

Naiiyak man ng kaunti….pero hindi ako nagsisisi..dahil naging maganda naman ang aking performance dito sa pinagtratrabahuan ko…

Mas madaling turuan ang college students basta may tamang gabay at alalay lang…

San na ako ngayon papadpad?? may kumukuha sa aking isang skul na malapit lang sa aking tinitirahan… at yun ang aking kukunin.

Sa lahat ng aking mga katrabaho…

 

Paano Makakamit ang Mapayapa at Maayos na “HAPPY FUFU”

BABALA: Ang inyong mababasang mga salita ay maseselan. Pasintabi sa mga kumakain.

Normal sa ating mga tao ang magdumi or shall we call it “Deposito (Deposit)” or other cute term ay “Pooh – Pooh” ay mali pala, it’s “Pupu (Pu2x)” or other term ulit (na imbento ko na narinig ko rin sa iba…) “Fufu (Fu2x)”… I know this sounds very disguzzzting o nakakadiri pero it will help you a lot para sa pagdedeposito sa C.R… Again, if you cannot read this dahil sa mga naiisip mo ay huwag mo ng pilitin… (try to read my other stories..)  At babala ulit..maseselan ang mga salitang mababasa, pasintabi sa mga kumakain.

As I said, normal sa ating mga tao ang mag-deposito. Well, kasi nga naman pag hindi tayo mag-deposito magiging lason sa ating katawan ang ating “Fufu”. And yes, totoo yun. We should regularly make deposito at the “komport roooom” so that our araw is ba-yu-ti-pul (beautiful yun…). Masarap kayang gumalaw nang hindi inaalala ang iyong tiyan na sumasakit at feeling na “fufung-fufu” …(ay sorry..gandahan natin..) depositong – deposito ka na or (again) doing the Happy Fufu…  And that is true, take it from the expert.

Kapag nararamdaman kong depositong – deposito na ako, I go quickly to the bathroom. Well… normal naman ang delivery. Lagi akong nagdedeposito – kasi minu-minuto akong kumakain… Kakatapos ko lang kumain ng breakfast kakain pa ako ng iba… Dati kain ako ng kain pero hindi ako tumataba pero ngayon umi-epekto na… Medyo lumobo na ako. Sa aking paglobo, sinasamahan ko na rin ito ng proper diet at excercise. Kailangan din nating pangalagaan ang ating katawan at ang sobra sa katawan ay masama. Naniniwala akong “Health is Wealth” at sana ganun ka rin…

Balik tayo sa pag-dedeposito. Masaya at masarap sa pakiramdam kung ikaw ay magiging “SUCCESS!!!” sa iyong pagdedeposito. Ako, I feel better pagkaganun… Aminin mo ikaw rin ganun..di ba? di ba? Masarap?? Magaan sa pakiramdam… Masarap isigaw pagkalabas mo ng banyo na “SUCCESS!!! WHOOAAA!!!”… kung ikaw lang sa bahay mo ..pero ako hindi ko masigaw yan…kakahiya …sabihin ng nanay ko…

“Anong nangyayari sa iyo anak??”…

Ako? Kapag wala akong magawa sa loob ng banyo kapag nagdedeposito ako… nahihirapan akong magdeliver… Actually true… Kapag meron..aba! Okay… wala pang 5 minutes tapos na ako… Aminin mo ganun ka rin minsan…di ba??

Hindi na kita bibitinin… Hope makatulong sa iyo ang aking mga simple…

Tips kung Paano Makakamit ang Mapayapa at Maayos na “HAPPY FUFU”!

Heto ang mga simple tips o mga bagay (na iyong mabibitbit) na makakatulong sa iyo habang ikaw ay  nagpaparaos sa banyo…

 

Ma,baon ko!…Pasok na ako!

(This blog “Ma, baon ko!…Pasok na ako!” is a Back to School Story by Coffee Barista here in “Bleu la Cafe’”).

Nalalapit na naman ang pasukan. June 1 ang pasukan ng High School at Elementary students right? Some colleges or universities after a week or two pa ng June 1. Dito? Ang mga kapitbahay naming mga batang nag-aaral sa mataas at mababang paaralan ay re-ding re-di na… Nakabli na sila ng mga gamit pang-eskwela tulad ng lapis, bolpen, papel, kwa-derno (notebook), krayola, luler (ruler yun..), pambura na amoy pabrika na may iba’t ibang hugis…may hugis prutas, may plain white na may nakatatak ng letra, at kung anu-ano pang disenyo… at muntikan ko ng makalimutan nakabili na rin sila ng bagong sapatos, bag, medyas at u-ni-pormeng pang pasok…wheeew!Nakikita ko sa kanilang mga mata ang kasabikang pumasok sa paaralan. Dito sa amin dumadami ang bilang ng mga batang naglalaro ng tit-tser-tit-tse-ran yun yung parang classroom style na laro ng mga bata na may naka-assign na titser at may mga estudyante. Bago sila mag laro pumipili sila kung sino ang gusto nilang maging titser at the rest mga estudyante…

“Aaminin ko, nilaro ko ito noong bata pa ako… “ haha… Minsan ako yung titser minsan ako yung estudyante…

Aminin mo rin nilaro mo rin yun!!!haha…

Ano yung tinituro nila?? Mga kalimitang subject din sa isang paaralan…may Math, may Say-yans (science yun…), may Filipino, may Physical Education, may Arts at higit sa lahat may “Recess” – hindi pala subject yun…haha…After nilang mag-tit-tser-tit-tse-ran, maglalaro na sila ng sipa, patintero, habulan, buwan-buwan and more…edi ba laro na yung tit-tser-tit-tse-ran nila?? Ang gulo!!!…pero okay sa akin yung mga ginagawa ng mga batang iyon dahil hindi lang yun basta laro may natutunan din sila. Sosyal!

(Huwag kang mag-alala i-po-post ko dito sa aking blog site ang mga larong lahing nilaro ko noong bata pa ako…Larong lahi is larong pinoy…larong pilipino…)…

Ayon sa aking survey (kalokohang sar-bey na hindi dapat pagbasehan…) almost 80% ng mga batang pilipino

 

Ber-dey mo??

Isang beses sa isang taon nagaganap ang isang pinaka-mahalagang okasyon sa ating buhay. Sa okasyong ito nagda-dag-dag tayo ng isang taon sa ating buhay. Dagdag isang taon, pero tingin ng ibang tao tumatanda na sila.

“Kaarawan” ang aking tinutukoy…

Sa bigkas ko “ber-dey”…haha

Sa wikang ingles “Birthday”…

Kapag parating na yung araw ng ating kaarawan, ang iba ay masaya at excited. Pero ibahin mo ako, kinakabahan ako kapag parating ang araw ng aking kaarawan. Hindi ko alam kung bakit… Pero noong bata pa ako, eks-sayted na eks-sayted ako kapag parating na ang aking kaarawan. Ngayon, kapag naiisip ko yung kaarawan ko at alam kong paparating na, kumakabog agad ang aking dibdib… May halong eks-saytment at kaba. Naiisip ko kasi na tatanda nanaman ako ng isang taon..ano naman kayang mangyayari sa akin sa darating na panibagong taon??

Noong bata pa ako (like I was 7 upto 13 years old) yung family ko, kapag parating yung birthday ko gusto nila swimming or outing somewhere. Ee kasi po yung birthday ko hagip ng summer… Ang summer sa Pinas ay nagsisimula ang last week of March hanggang May… Kaya ako,